Historia dwudziestoletniej Eweliny, która wraz mężem decyduje się zagrać w filmie porno. Orgazm, którego doświadczy na planie podczas zdjęć, reakcja męża i przeżycia innych kobiet z branży zupełnie przewartościują jej życie. Ewelina i Piotr są kilka miesięcy po ślubie, mają małe dziecko i jak wiele młodych małżeństw, nieustające kłopoty finansowe. Piotrek nie ma stałej pracy i pomysłu jak utrzymać rodzinę. W rozmowie z przyjaciółmi dowiadują sie, że udział w filmie porno jest łatwym i przyjemnym sposobem na szybkie zarobienie sporej sumy. Ewelina decyduje, że wraz z Piotrem tylko raz zagrają w takim filmie.

Dzieło Fabickiego to przejmująca, zaskakująca autentyzmem i znakomicie zagrana opowieść o dojrzewaniu, trudnych życiowych wyborach, o skomplikowanej, ale szczerej miłości i konsekwencjach tego uczucia. Akcja filmu rozgrywa się na Śląsku, ponurym i brudnym, którego sceneria nadaje całości jeszcze bardziej przygnębiający wydźwięk, ale ukazana historia ma charakter uniwersalny i mogłaby rozgrywać się wszędzie, gdzie ludzie są ograniczeni brakiem perspektyw, realnych szans na poprawienie swojego losu. Gdy ma się 19 lat, człowiek próbuje się przeciwko temu buntować, walczyć, szukać dróg wyjścia, choć nie zawsze właściwych. Później walka zamienia się w apatię, a życie w wegetację. Ale 19 – letni Wojtek stoi dopiero u progu życia, jest jeszcze pełen nadziei i ambicji, po młodzieńczemu naiwny i zadziorny. Jego ojciec zostawił żonę i syna, pewnie nie podołał trudom codzienności. Filarem rodziny jest od tamtej pory dziadek, człowiek, który w rozumieniu wnuka niczego nie osiągnął, ale przed upadkiem i zwątpieniem broni się mocnym kręgosłupem moralnym, żelaznymi zasadami, które starał się też wpoić wnukowi. Dlatego chłopak chce żyć uczciwie, ciężko pracuje u dziadka w chlewni. Zakochał się jednak w starszej od siebie Ukraince Katii, która samotnie wychowuje syna Andrija. Co gorsza, kobieta nie ma prawa stałego pobytu w naszym kraju ani pozwolenia na pracę. Wojtek usiłuje wszelkimi sposobami jej pomóc. Jest gotów się z nią ożenić, żeby zalegalizować jej status, lecz Katia, chociaż odwzajemnia jego uczucie, trzyma go na dystans. Nie wyjawia, że uciekła od męża brutala, nie ma rozwodu i nie może wyjść za Wojtka. Ten, wierząc, że jej problemy to tylko kwestia pieniędzy, daje się wciągnąć w nielegalne walki bokserskie za pieniądze. Właśnie tam zauważa go miejscowy gangster, Dariusz Gazda, z pozoru stateczny mąż i ojciec dwójki dzieci, prowadzący legalną firmę ochroniarską. W rzeczywistości firma zajmuje się rewindykacją długów i stosuje wszelkie możliwe metody wobec niesolidnych płatników. Wojtek zaczyna jako ochroniarz, ale po przeszkoleniu zostaje członkiem grupy, która egzekwuje zaległe należności. Odtąd musi bić, zastraszać, torturować. Początkowo jest tym przerażony, ale gdy nowe zajęcie zaczyna przynosić wysokie profity, obiekcje schodzą na drugi plan. Cieszy go, że wreszcie może wynająć dla Katii, jej syna i siebie ładne mieszkanie, że ma pieniądze i poczucie siły. Gazda dostrzega w nim materiał na dobrego, lojalnego pracownika, stara się pozyskać jego zaufanie, przywiązać go do siebie. Ale gdy Katia odkrywa prawdę, porzuca Wojtka. Nie tego chciała, nie tak wyobrażała sobie szczęście. Chcąc ją odzyskać, Wojtek musi zrezygnować z pracy dla Gazdy i wrócić do chlewni. Tyle że gangster nie lubi niewdzięczników, który nie potrafią docenić jego dobrego serca.

Tatarak, film oparty na opowiadaniu Jarosława Iwaszkiewicza, jednego z najwybitniejszych polskich pisarzy, wydaje się na początku subtelną i wzruszającą historią o niemożliwej miłości, jednak Andrzej Wajda idzie dalej, tworząc wielowymiarową opowieść o miłości, która przychodzi za późno, i o śmierci, która zawsze przychodzi za wcześnie. Marta, kulturalna kobieta w średnim wieku, która jest żoną DOKTORA (Jan Englert) z małego miasteczka, nie wie o tym, że jest śmiertelnie chora. Od lat opłakuje śmierć swoich dwóch synów, którzy zginęli w Powstaniu Warszawskim. Pewnego dnia Marta poznaje znacznie młodszego od siebie mężczyznę, prostego robotnika Bogusia, który oczarowuje ją swoją młodością i niewinnością. Ich spotkania na brzegu rzeki porośniętej tatarakiem są naznaczone wzajemną fascynacją dwóch istnień, z których jedno zmierza do przedwczesnego końca, drugie zaś wkracza dopiero w dojrzałość. Jednak los obchodzi się z nimi okrutnie. To dopiero pierwsza warstwa historii, bo Tatarak to również film o tworzeniu filmu, a główna bohaterka jest nie tylko fikcyjną Martą, ale i aktorką, która ją gra. Andrzej Wajda wplótł w opowiadanie Iwaszkiewicza autentyczne monologi Krystyny Jandy na temat przedwczesnej śmierci jej męża, cenionego operatora Edwarda Kłosińskiego, któremu film jest dedykowany. W ten sposób obie kobiety – Krystyna i Marta – zlewają się w jedną głęboko zranioną istotę, która musi znaleźć w sobie siłę i poradzić sobie z perspektywą nieuniknionej śmierci.

Trzydziestoparoletnia Julia jest fotograficzką, odnoszącą znaczące sukcesy artystyczne. Żyje w zamożnej, inteligenckiej rodzinie. Jej mąż Piotr jest cenionym kompozytorem, właśnie przygotowującym prawykonanie swego kolejnego utworu w Kolonii. Matka, Basia, to uznana autorka powieści kryminalnych, Ojciec, Jurek, jest filmowcem – dokumentalistą. Nagle ich szczęśliwe życie między Krakowem a wiejską działką kończy się. Najpierw zdycha kochany przez wszystkich pies, a wkrótce potem Basia skarży się na ból brzucha – lekarze diagnozują raka. Kobieta trafia do szpitala, operacja i chemioterapia nie powstrzymują nowotworu. Choroba Basi załamuje Jurka. Piotr nie potrafi oderwać się od pracy. Gdyby nie pomoc Adriana, przyjaciela z którym dzieli swoją pracownię, Julia zostałaby sama wobec wyzwań, jakie przynosi jej życie. Nadchodzi pora weryfikacji swego widzenia świata, a może nawet moment, kiedy wszystko trzeba będzie zacząć od początku.

Wrocław, 1997. Do miasta zbliża się wielka powódź, trwa ewakuacja szpitali. Młody psychiatra Konstanty Grot (Borys Szyc) odprowadza do autobusu katatonicznego pacjenta, Pawła Płockiego (Grzegorz Wolf). Gdy autobus rusza, pacjent żegna lekarza charakterystycznym gestem – takim samym, jak zmarły niedawno ojciec doktora. Poruszony Kostek postanawia dowiedzieć się czegoś o Płockim, ale jego teczka z dokumentacją medyczną jest prawie pusta. Próba określenia tożsamości chorego spotyka się z obojętnością reszty personelu, próbującego ogarnąć wywołany powodzią chaos. Żona Konstantego, Renata (Magdalena Walach), jest utalentowaną wiolinistką, grającą na altówce w kwartecie często zapraszanym na zagraniczne tournee, mają pięcioletnią córkę. Z powodu kolejnego wyjazdu matki dziewczynka trafia do babci, ojciec ma ją odwiedzać, ale tego nie robi – pochłonięty zagadką Pawła Płockiego. Próbując ją rozwikłać, trafia do dawnego dyrektora szpitala Ambroziaka (Krzysztof Stroiński), dziś członka władz miejskich energicznie zwalczającego skutki powodzi. Rozmowa z nim niczego nie wyjaśnia. Kiedy Kostek wraca do szpitala, dowiaduje się, że Płockiego wypisano i przekazano do ośrodka pomocy społecznej. Lekarz wyciąga go stamtąd i umieszcza w swoim domu. Podjęta przez niego terapia zdaje się przynosić pozytywne skutki: pacjent stopniowo odzyskuje kontakt z otoczeniem. W prasie ukazuje się ogłoszenie z jego zdjęciem – niestety, odzew jest niewielki i najczęściej fałszywy. Pozytywne skutki terapii zachęcają Kostka do intensyfikacji starań – i to wbrew opinii ordynatora szpitala, w którym pracuje. Ale nie przypadkiem młody lekarz ma opinię niepokornego – skupia się na przypadku Płockiego, choć fakt przetrzymywania chorego w domu wydaje się błędem w sztuce lekarskiej i grozi mu utrata pracy. Także żona po powrocie z tournee domaga się usunięcia pacjenta z ich domu – choćby w trosce o dziecko, o którym mąż zapomniał podczas jej nieobecności. Tymczasem Konstanty dociera do lekarza, który przyjmował Płockiego do szpitala przed 20 laty. Psychiatra unika odpowiedzi na zadawane pytania, ale przyciśnięty do muru zdradza budzące zgrozę okoliczności, które stawiają sens podjętej przez Kostka terapii pod znakiem zapytania.

Głównym bohaterem „Lęku wysokości” jest młody reporter telewizyjny. Pewnego dnia dowiaduje się, że jego ojciec trafił na oddział psychiatryczny, a on jest jedyną osobą, która może mu pomóc. Wraz z kolejnymi wizytami u ojca stopniowo zanurza się w świat jego przeżyć. Dowiaduje się nowych rzeczy także o sobie.

Piotr jest psychiatrą. Pacjenci go lubią, bo ma dobre serce, ale nie daje sobie wcisnąć kitu. Jedna z pacjentek, Maria, ma na jego punkcie obsesję. Ordynator szpitala zleca Piotrowi przygotowanie fikcyjnego raportu o stanie oddziału, żeby wyciągnąć pieniądze z Unii. W tym samym czasie policja przywozi syna Piotra, Kamila, na izbę przyjęć. Piotr nie widział się z synem od lat, i ogląda go pełen obaw. Kamil odzyskuje przytomność i wychodzi ze szpitala. Po pracy Piotr jedzie sprawdzić, co z nim, do mieszkania swojej byłej żony. Piotr zaprasza Kamila, który jest nieufny i konfliktowy, do siebie na obiad. Matka namawia Kamila, żeby poszedł do ojca, innego mieć nie będzie. Piotr mówi swojej narzeczonej Hance, Czeszce zaczynającej karierę reżyserską w Polsce, że odwiedzi ich jego syn. Kiedy Kamil przychodzi, szybko nawiązuje z Hanką porozumienie, lubią się. Piotr sugeruje, że może by wspólnie odwiedzili babcię, która mieszka sama na Helu. Po wyjściu Kamila Hanka stara się dowiedzieć, dlaczego tak nagle urwały się jego kontakty z synem. Piotr nie chce jej powiedzieć, wykręca się pisaniem raportu. Hanka obraża się. Piotr i Kamil jadą do babci nad morze. Niewiele mają sobie do powiedzenia. Piotr denerwuje syna, jego próby zbliżenia są przez Kamila sekowane. U swojej matki Piotr udaje, że ma z synem świetny kontakt. Odwiedzają grób ojca Piotra, udają, że się modlą. Kamil jest wkurzony zachowaniem ojca. Kiedy odjeżdżają od domu babci, Kamil wysiada z samochodu, i zostawia Piotra bez słowa wyjaśnienia. Piotr prowadzi zebranie społeczności w szpitalu psychiatrycznym. Grupa żegna Ewę, Maria czyta wiersz, który dla niej napisała. Piotr ostrzega, żeby ten, kto wyjada rybki z akwarium przestał to robić, te rybki nie są jadalne. Wyjeżdżając ze szpitala, Piotr dostaje telefon, żeby wracał. Maria popełniła samobójstwo. Piotr stara się ją reanimować, ale bezskutecznie. Maria umiera. Weiss wini Piotra o jej śmierć. W domu Hanka robi mu scenę, że znowu się spóźnił. W palarni szpitala Piotr, dotknięty bardzo śmiercią Marii, rozmawia z pacjentem Henrykiem. Przyjmuje na oddział detoksu starego narkomana. Podczas przeszukiwania jego rzeczy, pielęgniarz znajduje ukrytą działkę heroiny. Piotr wyrzuca ją do kosza. Robi obchód. Opieprza pacjenta, który hoduje w łóżku kota. Wraca do kosza na śmieci i przeszukuje go. Nie znajduje tego, czego szukał. Piotr jedzie do baru, i odwiedza starego przyjaciela Małego. Mały jest dealerem. Włóczą się po mieście, Mały chowa zapas towaru, gadają o starych dobrych czasach. Piotr zostaje u niego na noc. Hanka szuka Piotra, ale on nie odbiera. Hanka jest zaniepokojona zniknięciem Piotra. Spotyka się z Kamilem. Ten mówi jej o przeszłości ojca. Hanka w domu odnajduje stare notesy Piotra, czyta je. Następnego ranka, kiedy Piotr wraca, Hanka pyta go, dlaczego jej nie powiedział. Bo nie chciał jej stracić. Hanka traci cierpliwość. Piotr na dywaniku u Weissa dostaje opieprz za to, że zawalił z raportem. Weiss podejrzewa, że wrócił do brania, Piotr zaprzecza, ale Weiss i tak go wyrzuca. Piotr idzie na dworzec, pyta o Małego, którego podobno złapała policja, kupuje heroinę od młodego kolesia. Kiedy odchodzi, zostaje dźgnięty nożem i okradziony. Pada nieprzytomny w błoto na dworcu. Budzi się na oddziale intensywnej terapii. Obok siedzi Hanka. Po wyjściu ze szpitala Piotr bierze w żyłę heroinę. W domu jest znowu na głodzie. Kiedy chce wyjść, Hanka chowa klucz i nie chce go wypuścić. Zaczynają się szamotać, Piotr uderza ją, wyrywa klucz i wychodzi. Hanka znajduje pocieszenie w ramionach Kamila. Piotr po raz kolejny spada na dno. Kiedy jest u kresu, bierze złoty strzał. Wcześniej instynkt samozachowawczy każe mu zadzwonić do kolegi z detoksu, żeby go zabrał. Piotr budzi się półprzytomny w izolatce na detoksie. Ma wszystkie symptomy głodu. Dzwoni do Hanki, i dowiaduje się, że wyjeżdża do Pragi. Powoli wraca do sił. Kolega radzi Piotrowi, żeby jechał do ośrodka w Karkonoszach, żeby o siebie walczył. Na dworzec odwozi go syn, Kamil. Daje ojcu pieniądze i kupuje mu kosmetyki. Kiedy czekają na pociąg, ojciec i syn po raz pierwszy pozwalają sobie na okazanie miłości. Mija rok. Piotr siedzi w kręgu terapeutycznym, opowiada innym narkomanom, jak to było z nim. Biega, ćwiczy. Mija kolejny rok. Piotr znowu jest lekarzem na swoim oddziale. Spotyka starych pacjentów. W szpitalu nic się nie zmieniło. W palarni Piotr rozmawia z Henrykiem o miejscu człowieka w świecie. Henryk chciałby się wyrwać ze szpitala. Piotr przekonuje go, że tu nie jest jeszcze tak najgorzej, że zna gorsze miejsca…